ჯაზით გადაგდებული საბჭოთა კავშირი

Image

                                                                                   გაიოზ კანდელაკი

1973 -1975-  მეტეხის თეატრის დირექტორი და ბარათაშვილის ხიდის ქვეშ არსებული პირველი ჯაზ-კლუბის დამაარსებელი და პრეზიდენტი

1975-1980 წწ ფილარმონიის დირექტორი

1980-1985 წწ „მელოდიის“ დირექტორი , პარალელურად კინომსახიობთა თეატრის დირექტორი

1985 – 2005 წწ  მარჯანიშვილის თეატრის გენერეალური დირექტორი.

1996 წელი – დღემდე თბილისის ჯაზ-ორკესტრის პროდიუსერი

2012 წელს მე – 15 ედ გაიმართა თბილისის ჯაზ ფესტივალი. თბილისელები უკვე მიეჩვიენ ამ ყოველწლიურ  მოვლენას. წელს რეკორდული დასწრება ჰქონდა ფესტივალს.  ლეგენდარულ ჩიკ კორეას კონცერტზე ბილეთები  დიდი ხნით ადრე გაიყიდა.  არა და ჯაზ ფესტივალების ტრადიციას არც თუ დიდი ხნის ისტორია აქვს. ამ თემაზე სასაუბროდ ჩვენ სწორედ ჯაზ ფესტივალების იდეის ავტორთან, გაიოზ კანდელაკთან მივედით.

Image

ყველაფერი დაიწყო იქიდან,   როდესაც მამაჩემმა მიყიდა „ბალტიკა“  – იყო ასეთი რადიო მიმღები. მაშინ ერთი ფიზიკოსი იყო, რომელსაც 25 მეტრის სიხშირე 13 მეტრზე ჩამოყავდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ კგბ,  რომ 25 მეტრს ახშობდა, ჩვენ  მაინც გავდიოდით და ვისმენდით. ვისმენდით ძირითადად უილის ქანოვერის „ჯაზის საათს“, რომლსაც ეს გადაცემა 1947 წლიდან მიჰყავდა. ეს იყო 13.5 ტალღაზე. იმაზე მქონდა რადიო გაჩერებული და იმის იქით მე არც გამიწევია! კვირაში იყო 4 ღამე ეს გადაცემა. კგბ მაინც ახშობდა და სუფთად ვერ ვიჭერდით, მარგამ მაინც ვუსმენდით. ჩვენი დროით ღამი პირველ საათზე იწყებოდა. მშობლებს ეძინათ და მე პირსახოცგადაფარებული ვუსმენდი. მე ვუსმენდი მუსიკას, რომელიც მაშინ აზრზეც არ ვიყავი თუ რა იყო. მაშინ გავიგე თუ ვინ იყო გლენ მილერი, ლუი ამსტრონგი, ელა ფიჯერალდი. ანუ ჯაზის სათავეებიდან დავიწყე. უილის ქანოვერი ამერიკისთვის კი არა, აღმოსავლეთ ევროპისთვის აკეთებდა ამ გადაცემას 40 წლის განმავლობაში. ამას თბილისში ისმენდა ძალიან ცოტა ხალხი და სუყველა ვინც თბილისში ისმენდა  ამ რადიოს,  შემდეგ მეგობრები გავხდით. ფირფიტებზე საერთოდ არ იყო ლაპარაკი ჯერ. ვიღაცამ ჩამოიტანა ჩუმად ჩემოდანში მაგნიტოფონი  (ყვეაფერი ეს აკრძალული იყო) და ჰქონდა ფირი და თურმე იწერდა. მერე მამამ მიყიდა მაგნიტოფონი , ახლაც მახსოვს „დნეპრ 3“  ასე ერქვა და მაშინ დავიწყეთ რადიოდან გადაწერა. მერე აღმოჩნდა, რომ ზაურ ჭითავას (ფიზიკოსი იყო მოსკოვში)  ჰქონდა ასეთივე ჩანაწერები რადიოდან , ოღონდ უფრო სუფთად იწერდა, ვიდრე ჩვენ შეგვძლო ეს. რამდენიმე ბიჭი დავდიოდით მის სახლში ჯაზის მოსასმენად.  ასე გავიცანით ტედ ჯონსი, მელ ლუისი, მერე ქუინსი ჯონსი გამოჩნდა,  მერე გერშვინის კონცერტებს და ასე შემდეგ. ამით ვცხოვრობდით. სპორტიც იყო ჩვენს ცხოვრებაში და მუსიკაც. ერთხელ მეათე კლასში კალათბურთით ვიყავი კაუნასში. იქ მოვისმინე ჯაზ კლუბში მუსიკოსები. შემდეგ რომ ჩამოვედი მივედი პლეხანოვზე ფილარმონიის მაშინდელ დირექტორთან, გუგული ყიფიანთან და ვუთხარი, „მოდით  ჯაზ -ფესტივალი გავაკეთოთ მეთქი თბილისში!“  რა ჯაზ ფესტივალი?!“ გაგიჟდა კაცი. მე ვუთხარი:  „აი ვიყავი ვილნიუსში, ტალინში, კაუნასში და მოვისმინე და კარგი იქნება თქო აქაც თუ გვექნება“  მაშინ ჯერ არ ვიცოდი, რომ ეს ჩემი ცხოვრების მთავარი საქმე გახდებოდა.  უბრალოდ მინდოდა თბილისში ბუმი ყოფილიყო. ასე გახდა ჯაზი შემდეგ  ჩვენი ცხოვრების წესი. ჯაზი ისეთი რამეა, რომ „წამლავს“ ადამიანს; მაგის გარეშე უკვე ვერ წარმოგიდგენია ცხოვრება. 

Image

აი ამ მუსიკაში გავიზარდეთ. ჯემ-სეშენებს ვაკეთებდით, შემდეგ თბილისელი მუსიკოსები წამოიზარდნენ და შემდეგ უკვე 1978 წელს  გადავწვიტეთ გაგვეკეთებინა პირველი ჯაზს-ფესტივალი. მე, ბორია პეტროვი, ჟენია მაჭავარიანი ვისხედით და დავგეგმეთ თუ რა და როგორ გაგვეკეთებინა. როგორ გავაკეთეთ , საიდან? არავინ არ იცის! დავჯექით და გავაკეთეთ. დავწერეთ წერილი კომკავშირის კომიტეტის სახელზე. სხვათაშორის მაშინდელი კომუნისტები, ტელევიზიაც  ძალიან გვერდში ამოგვიდგნენ. მთელი ჯაზ-ფესტივალი ჩაიწერეს, თუმცა მოგვიანებით აღმოჩნდა , რომ ის მასალები სამწუხაროდ დაზიანდა. ახლახანს აღმოაჩინეს ერთი პატარა ფრაგმეტი ჯემ-სეშენის. მე ეჭვი მაქვს, რომ ეს მასალები კგბ-ემ წაიღო.  სხვათაშორის ჩანაწერები დარჩა. მაშინ გამოუშვით ამ ჯაზ ფესტივალის ჩანაწერისს 2 ფირფიტა.   ერთი მე მაქვს სახლში.

ამის შემდეგ 1980 წელს უკვე როკ-ფესტივალი გავაკეთეთ. და ისე გამოიკვეთა, რომ სსრკ-ში ყველაზე ლიდერი რეპუბლიკა ჯაზ- ფესტივალებში გახდა თბილისი. ახლა უკვე ჩვენი შვილები აკეთებენ ამას. ჯაზი ისეთი რაღაცაა,  რომ ამასთან ერთად უნდა გაიზარდო. თუ ბავშვობიდან არ ეზიარე ამას, ისე ვერ ისწავლი. ჩემი შვილები 5 წლიდან დღე და ღამე ჯაზს უსმენდნენ.

ადრე ძნელი იყო სუფთა ჩანაწერების მოპოვება. მახსოვს ჟორა ისაევი იყო მაშინ ასეთი პიროვნება,  პირველად მას გამოუგზავნეს ამერიკიდან ორი  დიდი დისკი. მაშინ მასთან რომ მივედით, პირველად ვნახეთ გიგანტი დისკები. მერე მეც ჩამოვიტანე კაუნასიდან. ეს ასე მოხდა: მე კალათბურთიდან გავემგზავრე კაუნასში. მამაჩემმა ცოტა ფული მე მომცა, მაგრამ კიდევ მწვრთნელს მისცა 100 მანეთი, რომ თუ რამე დასჭირდაო , მარტო მაშინ მიეციო. მე მწვრთნელს ვუთხარი, რომ დედაჩემს კაბა მინდა ვუყიდო – თქო და გამოვართვი ის ფული. მაშინ „მელოდიის“ ფირფიტა 65 -ანი სიჩქარის ღირდა 70 კაპიკი და მე  კი თითო დისკში გადავიხადე 50 მანეთი! 2 დისკი ჩამოვიტანე. დღესაც მახსოვს რა დისკები იყო; ეს იყო ქაუნთ ბეისის “Kansas City  7“ და ნელს სედაკას  „Little berry“. ასე  ნელ-ნელა შევაგროვე 3000 -მდე ვინილის დისკი და მერე გადავეცი მთელი ჩემი კოლექცია ჩემს შვილს, კახას. მთელი ცხოვრება ვაგროვებდი. ხან მამა მომცემდა ცოტა ფულს , ხან კალათბურთიდან ცოტა ხელფასს ავიღებდი, სულ ფირფიტებზე ვხარჯავდი ფულს. მოგვიანებით უკვე დამიამხანაგდა „ნიუ-ორკ თაიმსის“ ჟურნალისტი, რომელიც ყოველთვიურად მიგზავნიდა 10 დისკს. მაშინ თითო დისკი საშუალოდ 5 $ ღირდა. და 50$ დოლარი ძალიან კარგი  ფული იყო. მე არ ვიცი რა დაზღვევას აკეთებდა?  როგორ?  მაგრამ საბჭოთა კავშირის პირობებში ეს ამანათი ჩემამდე მოდიოდა. ერთი კი იყო, რომ ის ჟურნალისტი ძირითადად ამერიკელებს აკრიტიკებდა ვიეტნამის ომზე. მოკლედ ასე იყო თუ ისე, ეს ამანათი ჩემამდე მოდიოდა და მე მივდიოდი  პლეახანოვის გამზირზე, ფოსტაში და ვღებულობდი ამას დაახლოებით 3 წლის განმავლობაში.  ეს იყო 78- 80 წლები. ყოველთვის ეს ამანათი მხვდებოდა გახსნილი; ამას კგბ აკეთებდა. მაშინ შეეძლოთ სპეკულაციაში დაედოთ ჩემთვის ბრალი, მაგრამ მე ჩემი არც ერთი ფირფიტა არასდროს არ გამიყიდია, თუმცა „შავ ბაზარზე“  მათ კარგი ფასი ექნებოდა.

Image

ახლა ისევ შემოდი ვინილის დისკები. მე ყოველთვის ვამბობდი, რომ მოვა დრო და ყვეალანი ისევ ვინილს დავუბრუბდებით. ამ კომპაქტ დისკების მოსმენა დიდი ხანი შუძლებელია. ვინილს სულ სხვა ხიბლი აქვს!

სხვათაშორის პირველი აპარატურა, გრამფირფიტების მოსასმენი დინამიკები,  მე და თემურ კაჭკაჭიშვილმა დავამზადებინეთ ფიზიკის ინსტიტუტში. ასევე პირველი სტერეო გამაძლირებელი მე ჩამოვიტანე მოსკოვიდან – ორმა ჩემმა მეგობარმა თავისი ხელით ამიწყვეს როგორღაც;  სტერეო ნემსიც ვიშოვეთ და შემდეგ უკვე რიგები იდგა  ჩემს სახლში იმიტომ, რომ საოცარია ეფექტი, როდესაც ერთი კუთხიდან დასარტყამი გესმოდა მეორე კუთხიდან ბასი და შუაში ხმა! აი ასეთი ბედნიერებების მომსწრე ვარ.

ის ფასეულობები რაც ჩვენ გვქონდა დღეს არ არსებობს. ახლა ყველა გადასულია ბიზნესზე – როგორ იშოვოს ფული და გადაიხადოს სწავლის ფული. მაშინ ეს პრობლემა არ გვქონდა ჩვენ!  ჩვენ გვინდოდა მუსიკა და ვუსმენდით ჯაზს. ამ ჯაზით ვებრძოდით საბჭოთა კავშირს. ამ ბრძოლა – ბრძოლაში ისე გამოვიდა, რომ  მგონი ამ ჯაზმა გადააგდო ეს საბჭოთა კავშირი!

მერე კი მოვიდა ის დრო, რომ მე და უილის ქანოვერი ვისკის ვსვამდით მაილს დევისის საგრიმიოროში. ვის ერგო საქართველოში ასეთი ბედნიერება კიდევ არ ვიცი?! ეს იყო 1988 წელი პოლონეთში და ეს იყო მაილს დევისის ბოლო კონცერტი.

Image

1989 წელს ჩვენ უკვე თბილისში გავაკეთეთ გრანდიოზული მეორე ფესტივალი. ისეთი 10 დღიანი ფესტივალი იყო, რომ დიდხანს დაამხსოვრა თავი სუყველას. რა თქმა უნდა მაშინ უკვე ის ბიჭები მყავდა ჩემს გვერდით, ვინც დღეს „ისთერნ ფრომოუშენს“ ხელმძღვანელობენ.  ჩემი შვილი, კახა კანდელაკი და მისი მეგობრები. ესენი იყვნენ მუშებიც და მუსიკოსების გამცილებლებიც. აეროფლოტის ორი თვითმფრინავი დაქირავებული გვყავდა და დაფრინავდნენ ცარიელი თბილისსა და ვარშავას შორის. მხოლოდ მუსიკოსები დაჰყავდათ. მაშინ ისეთი დრო იყო, რომ უცხოეთის რეისები მხოლოდ მოსკოვის გავლით შეიძლებოდა სსრკში ჩამოფრენილიყვნენ;  ჩვენ არ გვიშვებდნენ, რომ აქ ჩამოგვეყვანა პირდაპირ. ეს იყო პირველი ჩვენი საერთაშორისო ჯაზ-ფესტივალი და მოხერხებული იყო ყველა მუსიკოსი ვარშავიდან წამიგვეყვანა პირდაპირ, მოსკოვის გვერდის ავლით. როგორღაც იქ მოვაგროვეთ ისინი,რადგანაც ევროპის ტურებზე იყვნენ. მაშინ ედუარდ შევარდნაძე იყო სსრკ-ს საგარეო საქმეთა მინისტრი და ჩვენ გავედით მასზე და ვთხოვეთ მას დახმარება. თემურ შენგელია არის მოსკოვში და ის გვეხმარებოდა ამაში; მადლობა მას ამისთვის!  შევარდნაძემ რეზოლუცია დაადო, რომ დაერთოთ ჩვენთვის ნება ვარშავიდან აქ თვითმფრინავებით მუსიკოსების ჩამოყვანის. მაშინ ახალგაზრდა „ფრომოუშენის“ ბიჭებს კომკავშირიდან ჟიული შარტავამ გაუკეთა პასპორტები და ისინი აცილებდნენ მუსიკოსებს იქით და აქეთ. ეს წარმოუდგენელი რამ იყო სსრკ-სთვის!  მაშინ ცეკა -ში იყო ნუგზარ ფოფხაძე, იქ იყო ჯუმბერ პატიაშივლი – სუყველა იქ იყო! თვითმფრიანვებში იყო მაშინ შამპანიური და ხილი და ასეთი საზეიმო განწყობით მოდიოდნენ აქ. იმ წელს არტ ბლეიკი იყო და თავისი 70 წლის იუბილე აქ გადავუხადეთ! დაუვიწყარი საღამო იყო. Image

საინტერესო იყო იმდროინდელი კომუნიკაციების საშუალებებით როგორ ვაკეთებდით ამ საერთაშორისო ჯაზ -ფესტივალის ორგანიზებას. ტელეფონით დარეკვა იყო ძალიან ძნელი. უნდა ჯერ მოსკოვში დაგერეკა და მერე იქიდან დაგაკავშირებდნენ და ამაზე იხარჯებოდა დიდი დრო. თან ძალიან ცუდად ისმოდა. ამიტომ ჩვენ ვიშოვეთ ტელექსი. ჩვენი ოფისი იყო სასტუმრო „აჭარაში“. მაშინ მიშა  ლოლაძე იყო  მისი დირექტორი. მიშამ მოახერხა როგორღაც კავშირგაბმულობის სამინისტროდან და გადმოიტანა იქ ტელექსი. ეს იყო ტელექსით გაკეთებული ფესტივალი.  საწყალი კოლია ვიგოვსკი, მაშინ თეატრში მუშაობდა ჩვენთან  – დავსვით და ისწავლა ტელექსი. საწყალი იმიტომ, რომ რაც ისწავლა, იმის შემდეგ დღე და ღამე არ ეძინა!  ბოლოს თვალები სულ ჩასისხლიანებული ჰქონდა. ტელექსი,  როგორ გითხრათ, „მორზეს’ ანბანივით იყო  და ყველა ვერ იხმარდა.

ეს იყო საბჭოთა კავშირში პირველი ინტერნაციონალური ფესტივალი! ეგეთი რამ არ მომხდარიყო ჯერ საბჭოთა კავშირის ისტორიაში.  იმ დროს უკვე დაწყებული იყო აქ დამოუკიდებლობისთვის მიტინგები.  მახსოვს, მოვიდა ჩვენთან „აჭარაში“ ოფისში ერთი წვერიანი და გვითხრა: „ ხვალე უნდა ჩაიშალოს ეს კონცერტი პროტესტის  ნიშნად!“,   „ მე ვარ ილია მართლის,… „თუ რაღაც, არ მახოსვს ზუსტად ვისი – პარტია ვარო. კონცერტი უნდა ჩავშალოთო. ამ დროს კონცერტი იყო ფრედი ჰაბბარდის, როგორია?! მთელი ცხოვრება ვოცნებობ ამაზე და როგორც იქნა ჩამოვიყვანე. მე ვუთხარი მას: „ძმაო, შენ რომ მიტინგებს ატარებ იქ, მე მოვდიავრ და გიშლი ხელს ამაში?“ „შენზე ნაკლები პატრიოტი არც მე ვარ; ეს არის ჩემი მიტინგი“ მეთქი.  „ამერიკელები თეთრი სახლიდან პირდაპირ მოდიან აქ ეს მუსიკოსები; ამერიკის ელჩის მეგობრები არიან და თუ რამე გინდა რომ უთხრა, რომ ჩევნ ვიღაცა გვჩაგრავს, მოდი და უთხარი შენ თვითონ“  მართლაც  მოვიდა და მე ამ კონცერტს დავასწარი. კონცერტიდან გაგიჟებული გამოვიდა და მითხრა: „ეს რასა ვშლიდიო?!“:)  Image

თბილისის ჯაზ-ორკესტრის დაარსება ჩემი იდეა იყო .  გივი გაჩეჩილაძე იყო მაშინ კარჯანიშვილის თეატრის მუსიკალური ხელმძღვაენლი და თემურ ჩხეიძე თეატრის მთაავარი რეჟისორი. არავის დაუვალებია ჩვენთვის. მივედით ნიკო ლეკიშივლთან და ვთხოვეთ, რომ მუსიკოსები გვყავს და გზის ფული მაინც რომ გადავუხადოთ, იმუშავებენ და ბიგ ბენდი გვყეოლება მეთქი. ამ აზრე წამოვიდნენ და დიდი მადლობა მათ , რომ გადაარჩინეს ეს იდეა და ქალაქს დღმედე გვყავს ეს ფუფუნება – საკუთარი ბიგე ბენდი.  ეს იყო 1996 წელი.  ერთი წელი „მაგთიკომი“ გვასპონსორებდა, მაგრამ მერე გაუჭირდათ იმათაც და შემდეგ უკვე მერიის დოტაცია მოვიპოვეთ. საერთოდ რა დიდი მუსიკოსებიც არ უნდა იყვნენ ორკესტრში დოტაცია თუ არ იქნება ის თავის ვერ შეინახავს. ასეა მთელს მსოფლიოში.

პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში ვსწავლობდი და იქ მქონდა ჯაზ კლუბი. იქ გვქონდა ჯემ-სეშენები; არქიტექტორები, მხატვრები მაშინდელი ინტელიგენცია იკრიბებოდა და ძალიან პოპულარულები ვიყავით, მერე ჯარში წავედი და რომ დავბრუნდი მაშინდელმა კომკავშირის კომტეტმა შემომთავაზა, რომ ბარათაშვილის ხიდის ქვეშ არსებულ ბაზაზე გამეკეთებინა ჯაზ-კლუბი. ძალიან კარგად ვმუშაობდით და პირველ ჯაზ -ფესტივალებზეც იქიდან დავიწყეთ სიარული. მაშინ ყველა ჯაზ მუსიკოსი ჩვენთან იყო : საშა რაქვიაშვილი, კოლია ქაშაყაშვილი, ენრი ლოლაშვილი, თათუზა ყურაშვილი. ახლანდელი უფროსი თაობა – ყველა იქიდან მოდის.

ახლაც ჩვენი ბიგ- ბენდი უკვე 16 წელია არსებობს და უამრავი კონცერტი გვაქვს ჩატარებული. რეპერტუარი გვაქვს ძალიან დიდი: თითქმის ყველაფერს ვუკრავთ. ჩვენ ჩვენივე ინიციატივით დავდივართ და ყოველი სასწავლო წლის ბოლოს ან დასაწყისში ხან პოლიტექნიკურში, ხან სამედიცინო ინსტიტუტში, ხან სხვა ინსტიტუტებში ვუკრავთ.  არავინ ამას არ გვთხოვს.  როგორც მე მშიოდა ამის  მოსმენა ახლა ამთ ვაძლევთ საშუალებას, რომ ცოცხლად უსმინონ და შეაფასონ ეს ხელოვნება.  ახლაგაზრდებს ძალიან მოსწონთ სხვათაშორის. პოლტექნიკურში ვერ წარმოიდგენთ როგორ მიგვიღეს. დაანგრიეს ბავშვებმა დარბაზი. ამით ჩვენ მომავალ თაობებს გემოვნებას ვუნვითარებთ და შედეგიც მერე სახეზეა. ფილარმონიაში წელს უკვე არც ერთ კონცერტზწე აღარ დარჩა ბილეთები გაუყიდავი. საერთო განათლება რომ გაიზრდება, დემოკრატიული ღირებულებების ამოქმედდება.  მგონია, რომ პოლიტიკური ურთიერთობებიც ამსოლუტურად სულ სხვა განზომილებაში გადავა.

ჯაზი მარტო ხელოვნება კი არ არის – ფილოსოფიაა. აი, ჯემ სეშენების დროს – იქ არა აქვს მნიშვნელობა შენ რა დონის მუსიკოსი ხარ. ყველა ერთი ხდება. ყველას ყველასთან შეუძლია მუზიცირება. ყველაზე თავისუფალი მუსიკა ჯაზშია და ნამდვილი დემოკრატიაც მხოლოდ ჯაზშია! რაც მოხდა ბექა გოჩიაშვილსა და ჩიკ კორეას შორის. ამიტომაც სთქვა ჩიკ კორეამ: „უნდა იამაყოთ ქართველებმა , რომ ამსითანა ელჩი გყავთ მსოფლიოში!“

ვფიქრობ, რომ ბოლო არჩვენები ასე, რომ ჩატარდა და ძალაუფლება გადავიდა მშვიდად ეს იმის დამსახურებაც არის , რომ ძალიან ბევრი კონცერტი ჩატარდა. ხალხი უფრო გაწონასწორებული გახდა და საერთო სულიერმა დონემ აიწია მოსახლეობაში. ამას დაეხმარა რასაკვირველია „იავნანას’ საქველმოქმედო ღონისძიებები, ჩვენი პატრიარიქს ქადაგებები, კახიძეს სიმფონიური კონცერტები  – ეს ყველაფერი ერთად დაჯამდა, დაჯამდა და მივაღიწიეთ იმას, რომ ერის კულტურულმა ზღვარმა აიწია. 1995 წელს რეი ჩარლზი , რომ ჩამოვიყვაენთ მაშინ აივანზე ბილეთები გაიუყიდავი დარჩა, 2012 ში კი ჩიკ კორეაზე არც ერთი ბილეთი არ დარჩა სალაროში.

ვფიქრობ, რომ ჩვენი ორკესტრის წვლილიც ამაში დიდი  უნდა ყოფილიყო. დღეს უკვე ჩვენი ჯაზ-ფესტივალი 10 ქვეყანაშია  შესული საუკეთსო ჯაზ-ფესტივალების სიაში. უკვე ბათუმის ჯაზ-ფესტივალიც მიემატა ამ თანრიგს. მაგრამ ამას ნურავის ნუ დავაბრალეებთ . ეს გააკეთა ხალხმა. ეს გავაკეთეთ ჩვენ სუყველამ ერთად!

20 წლის იუბილეზე, რომელიც 2016 – ში იქნება ჩვენ გვინდა ჩამოვიყვანოთ დიდი ბრიჯუტერ, ტონი ო მეილი,  ბობ მინცერი, როი ერსი, ვისთანაც გვქონდა ჩვენ ურთიერთობა, სუყველა!  ჯაზ ფესტივალის ფარგლებში ბოლო დღე გვინდა თბილისის ბიგ ბენდის იუბილე მოეწყოს. ვფიქრობ, რომ ბიგ ბენდს ვარსკვლავიც უნდა გაუხსნან, არა არის ღირსი?! იქ იქნებიან ქართველებიც – ქართული ხმები მოვლენ, ბექა გოჩიაშვილიც ჩამოვა. ვფიქრობ ყველა ჩამოვა. ეს იქნება ჩვენი მეგობრების ნაკრების ნამდვილი ზეიმი! თუ ცოცხალი ვიქენი გავაკეთებ, თუ არადა უჩემოდ მაინც ჩაატარებენ!:) 

Image

მანამდე კი თებერვლიდან მაისის ჩათვლით არ დაგავიწყდეთ, ივენთ კლუბში ჯაზ სერიებზე გეპატიჟებით, შემდეგ ბათუმში და  შემდეგ ისევ თბილისში, უკვე მე – 16 ჯაზ- ფესტივალზე!

2012 წლის  მე  – 15 ჯაზ- ფესტივალის მონაწილეები:

 Image

დიდი ბრიჯუოტერი

Image

 ჩიკ კორეა და ბექა გოჩიაშვილი

Image

 ნილს ლანდგრენი

Image

 ჯექ დეჯონეტი

ჯაზ-ფესტივალის ფოტოები გადაღებულია ლევან გიორგაძის მიერ

Advertisements

About nargiz

love music and not only this
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

w

Connecting to %s